تبلیغات اینترنتیclose
شیراز : گو نخوانند دگر باره به شیراز مرا(استاد شهریار)
پیچک (سید محمد حسین بهجت تبریزی)( استاد شهریار)
شعر و ادب پارسی

استاد شهریار



نوشته شده در تاريخ دوشنبه 5 فروردين 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

شیراز

 

گو نخوانند دگر باره به شیراز مرا

کاین در بسته خدا باز کُند باز مرا
 

تا به بال هنرم همّت پروازی نیست

گو مده جشن هُنر رخصت پرواز مرا
 

قُرعه ی آن سفرم نیز مگو کز طالع

تخته ای بوده و طاسی غلط انداز مرا

 
بال شوقم بگشاید که به گوش از شیراز

می رسد نغمه ی مرغان هم آواز مرا

 
روشن است اینکه دلم تنگ برای سایه است

نه مگر عشق و جوانی دهد آواز مرا
 

هر کجا صدرنشین سعدی و حافظ بودند

می رسد تکیه گهی مُعظم و ممتاز مرا
 

سوز و سازم به هم آمیز که تا مطرب طبع

گوشمالی خورد و کوک کند ساز مرا

 
ارغنون فلکم ، ناخن طنزم چه زنی

زخمه ی ناز زند زهره ی طنّاز مرا

 
سرو ناز ارمت با که فرود آرد سر

گر نه بیند بسر صفّه ، سرافراز مرا

 
خواجه ام تا در دروازه کند استقبال

تا فروتر ننهی پایه ی اعزاز مرا
 

ساز گردونم و افتاده در آغوش زمین

چنگ در تار محبت زن و بنواز مرا
 

نه به تبریز نوازندم و بس کز سر شوق

می ستایند به ترکیه و قفقاز مرا
 

جشن و حرمان هنرمند ، عزای هنر است

چند گو نوحه کند چنگ غزلساز مرا

 
تا سرانجام چه راهی زندم ساز هنر

که غم انگیز زد از کوک سرآغاز مرا

 
تیرباران توام بال و پر پرواز است

ترکش از ناوک دلدوز بپرداز مرا

 
مکتب عاشقی و مشق ریاضت طی کن

تا به رمز خط او کشف کنی راز مرا

 
نازنین مهد عروسان هنر ای شیراز

می کشم ناز تو گر خود نکُشد ناز مرا

 
شهریارا قلم انداز تو رشگ خط میر

بازگو جشن هُنر از قلم انداز مرا

 

 (سید محمد حسین بهجت تبریزی)

( استاد شهریار) 

http://shahriarestan.blogfa.com/8703.aspx?p=2

برچسب ها : ,

موضوع : گزیده غزلیات شهریار 14, | بازديد : 1246