تبلیغات اینترنتیclose
عُمر دوباره : خدا که وعده یعمر دوباره داد مرا (استاد شهریار)
پیچک (سید محمد حسین بهجت تبریزی)( استاد شهریار)
شعر و ادب پارسی

استاد شهریار



نوشته شده در تاريخ دوشنبه 5 فروردين 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

عُمر دوباره

 

خدا که وعده یعمر دوباره داد مرا

طبیب وار ، از اوّل شماره داد مرا

 
اشاره ام به نجات از بلیّه کرد ولی

شکنجه ها که پس از آن اشاره داد مرا

 
دُچار فتنه ی دجّال کرد و بیچاره

ولی به چاره گری راه چاره داد مرا

 
اسیر دشمن چون سنگ خاره ساخت ولی

به صبر هم دل چون سنگ خاره داد مرا

 
صدای ناله ی من در همه جهان پیچید

فلک شکنجه به کوس و نقاره داد مرا

 
غریق ساخت به دریای بی کناره ولی

سپس فراغت بال کناره داد مرا

 
اجاره ی قفس خاکیم به سر نرسید

و یا خود این قفس از نو اجاره داد مرا
 

مگر به رفتن من استخاره راه نداد

که عجز و لابه ی ره استخاره داد مرا

 
به ناله ای که در اعماق چاه ویلم بود

خدا سزای اذان مناره داد مرا

 
گرفت گوشه ی دارالانابه را از من

سرا و سر در شمس العماره داد مرا

 
قبا ندوخته بودم قواره ، می گفتم

خدا چه زندگی بی قواره داد مرا
 

دگر زمین و زمانم شب سیاهی بود

که آسمان مه و مهر و ستاره داد مرا

 
بر آتشی که زمستان عُمر می افروخت

دوباره چایی چین بهاره داد مرا

 
مدیر کلّ امان و ضمان اهل زمین

مدیر دفتری این اداره داد مرا

 
پیاده بودم و صحرا که شهریارا ، بخت

سریر مرکب و سیر سواره داد مرا

 

 

(سید محمد حسین بهجت تبریزی)

( استاد شهریار) 

http://shahriarestan.blogfa.com/8703.aspx?p=2

برچسب ها : ,

موضوع : گزیده غزلیات شهریار 14, | بازديد : 1260